می توانست اما رسوایم نساخت ومرا مورد قضاوت قرار نداد ...

هر آنچه گفتم  را باور کرد و هر بهانه ای آوردم را پذیرفت ،

هرچه خواستم عطا کرد و هرگاه خواندمش حاضر شد .

 اما من .....

هرگز حرف خدا را باور نکردم ،

وعده هایش را شنیدم ، اما نپذیرفتم ،

چشم هایم را بستم تا او را نبینم ،

و گوش هایم را نیز ، تا صدایش را نشنوم .

من از خدا گریختم بی خبر از آنکه او با من و در من بود/.

می خواستم کاخ آرزوهایم را آنطور که دلم می خواست بسازم ،

نه آن گونه که خدا می خواست ،....

به همین دلیل اغلب ساخته هایم ویران شد

وزیر خروارها آوار بلا و مصیبت مدفون  شدم ،

من زیر ویرانه های زندگی دست و پا زدم واز همه کس کمک خواستم ،

اما هیچ کس فریادم را نشنید و هیچ کس یاریم نکرد ،

دانستم که نابودیم حتمی است ، با شرمندگی فریاد زدم :

 " خدایا اگر مرا نجات دهی ، اگر ویرانه های زندگیم را آباد کنی ،

با تو پیمان می بندم هر چه بگویی را همان انجام دهم ،

خدایا نجاتم بده ، که تمام استخوانهایم زیر آوار بلا شکست "،

 در آن زمان خدا تنها کسی بود که حرفهایم را باور کرد ،

و مرا پذیرفت ، نمی دانم چگونه ،

اما در کمترین مدت خدا نجاتم داد

او مرا از زیر آوار زندگی بیرون آورد و به من دوباره احساس آرامش بخشید ،

گفتم " خدای عزیزبگو چه کنم  تا محبت تورا جبران کنم ،"

 خدا گفت " هیچ ، فقط عشقم را بپذیر و مرا باور کن

وبدان در همه حال در کنار تو هستم "

 گفتم "  خدایا عشقت را پذیرفتم و از این لحظه عاشقت هستم "

 سپس بی آنکه نظر اورا بپرسم به ساختن کاخ رویایی زندگیم ادامه دادم ،

اوایل کار هرآن چه را لازم داشتم از خدا درخواست می کردم 

و او فوری برایم مهیا می نمود ، از درون خوشحال نبودم ،

نمی توانستم هم عاشق خدا باشم و هم به او بی توجه ،

از طرفی نمی خواستم در ساختن کاخ آرزوهای زندگیم

از خدا نظر بخواهم ، زیرا سلیقه اش را نمی پسندیدم ....

 با خود گفتم" اگر من پشت به خدا کار کنم

و از او چیزی در خواست نکنم بالاخره اوهم مرا ترک می کند

و من از زحمت عشق و عاشقی به خدا راحت می شوم "

 پشتم را به خدا کردم و به کارم ادامه دادم تا اینکه وجودش را کاملا فراموش کردم ،

در حین کار اگر چیزی لازم داشتم

از رهگذرانی که از کنارم رد می شدند  در خواست می کردم ،

عده ای که خدا را می دیدند،

با تعجب به من  و به خدا که پشت سرم آماده کمک ایستاده بود ،

نگاه می کردند و سری به نشانه تاسف تکان داده  و می گذشتند ،

اما عده ای دیگر که جز سنگهای طلایی قصرم چیزی نمی دیدند به کمکم آمدند

تا آنها نیز بهره ای ببرند ،

در پایان کار نیز همان هایی که به کمکم آمده بودند

از پشت خنجری زهر آلود بر قلب زندگیم فرو کردند ،

همه اندوخته هایم را یک شبه به غارت بردند

و من ناتوان و زخمی برزمین افتادم  و فرار آنها را تماشا کردم ،

آنها به سرعت از من گریختند ....

همان طور که من از خدا گریختم ،

هرچه فریاد زدم ، صدایم را نشنیدند ،

همان طور که من صدای خدا را نشنیدم ،

من از همه جا نا امید شده بودم باز خدا را صدا زدم ،

قبل از آنکه بخوانمش کنارمن حاضر بود ،

گفتم " خدایا دیدی چگونه مرا غارت کردند و گریختند ،انتقام مرا از آنها بگیر و کمکم کن که برخیزم "

خدا گفت " تو خود آنها را به زندگیت فرا خواندی

از کسانی کمک خواستی که

محتا ج تر از هرکسی به کمک بودند "

 گفتم "  مرا ببخش ،من تورا فراموش کردم و به غیر تو روی آوردم و

سزاوار این تنبیه هستم ،

اینک با تو پیمان می بندم که اگر دستم را بگیری و بلندم کنی

هر چه گویی همان کنم ،

دیگر تورا فراموش نخواهم کرد."

 و خدا تنها کسی بود که حرفها و سوگند هایم را باور کرد ،

نمی دانم چگونه اما متوجه شدم که دوباره می توانم روی پای خودم بایستم ،

و به زودی خدای مهربان نشانم داد که چگونه آن دشمنان گریخته مرا تنبیه کرد.

 گفتم " خدای عزیزم بگو چگونه محبت تورا جبران کنم؟ "

و خدا پاسخ داد " هیچ ، فقط عشقم را بپذیر و مرا باور کن

و بدان بی آنکه مرا بخوانی در کنار تو هستم "

 پرسیدم "  چرا اصرار داری تورا باور کنم

و عشقت را بپذیرم ؟ "

گفت " اگر مرا باور کنی ، خودت را باور می کنی و اگر عشقم را بپذیری،

وجودت آکنده از عشق می شود ،

آن وقت به آن لذت عظیمی که در جستجوی آن هستی،می رسی  و

دیگر نیازی نیست خود را برای ساختن کاخ رویاهایت به زحمت بیاندازی ،

چیزی نیست که تو نیازمند آن باشی ،زیرا تو و من یکی می شویم ،

بدان که من عشق مطلق ، نور مطلق و آرامش مطلق هستم

و بی نیاز از هر چیز ،اگر عشقم را بپذیری تو نیز نور ، آرامش

و بی نیاز از هر چیز خواهی شد ."

        آينده متعلق به کساني است که زيبايي روياهاي خويش را باور دارند

من به خورشید اعتقاد دارم حتی اگر ندرخشد

                من به عشق اعتقاد دارم حتی اگر تنها باشم

                                                  من به خدا معتقدم حتی اگر ساکت باشد

         که این سکوت            

 بلندترین فریاد من است...

 آنکه در تنهاترين تنهاييم  تنهاي  تنهايم گذاشت خواهشي دارم...

                                 تو در تنهاترين  تنهاييش  تنهاي تنهايش نذار

خسته ام از تظاهر به

                                ایستادگی

      شاید آن روز که سهراب نوشت:

                             " تا شقایق هست زندگی باید کرد"

                                                      خبری از دل پر درد گل یاس نداشت

     باید اینجور نوشت:

                   هر گلی هم باشی چه شقایق

                                                  چه گل پیچک ویاس

                                                                         زندگی اجبار است

موقعی که نگاهت کردم ترسیدم باهات حرف بزنم،

موقعی که باهات حرف زدم ترسیدم نازت کنم،

موقعی که نازت کردم ترسیدم عاشقت بشم،

حالا که عاشقت شدم می ترسم از دستت بدم

کمی تنها،کمی بی کس،کمی از یادها رفته...

خدا هم ترک ما کرده،خدا دیگر کجا رفته...؟!

نمی دانم مرا آیا گناهی هست...؟

که شاید هم به جرم آن،غریبی و جدایی هست؟؟؟

گفت: عزیزتر از هرچه هست تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی که در تمام لحظات بودنت بر من تکیه کردی من آنی خود را از تو دریغ نکرده ام که تو اینگونه هستی!من همچون عاشقی که به معشوق خویش می نگرد با شوق تمام لحظات بودنت را به نظاره نشسته بودم!

گفتم: پس چرا راضی شدی من برای آنهمه دلتنگی اینگونه زار بگریم؟

گفت: عزیزتر از هرچه هست!اشک تنها قطره ای است که قبل از آنکه فرود آید عروج می کند!اشکهایت به من رسید و من یکی یکی بر زنگارهای روحت ریختم تا باز هم از جنس نور باشی!و از حوالی آسمان!

چرا که تنها اینگونه می شود تا همیشه شاد بود!

گفتم: آخر آن چه سنگ بزرگی بود که بر سر راهم گذاشته بودی؟

گفت : بارها صدایت کردم!آرام گفتم از آن راه نرو که به جایی نمی رسی تو هرگز نکردی و آن سنگ بزرگ فریادبلند من بود که: عزیزتر از هرچه هست! از این راه نرو که به نا کجا آباد هم نخواهی رسید!

گفتم:پسرا اینهمه درد در دلم انباشتی؟

گفت: روزیت دادم تا صدایم کنی !چیزی نگفتی.پناهت دادم تا صدایم کنی!چیزی نگفتی بارها گل برایت فرستادم پیامی نفرستادی

می خواستم برایم سخن بگویی آخر تو بنده ی من بودی و چاره ای نبود جز نزول درد زیرا تو اینگونه شد که صدایم کردی!

گفتم:پش چرا همان بار اول که صدایت کردم درد را از دلم نراندی؟

گفت:اول بار که گفتی خدا!آن چنان به شوق آمدم که حیفم آمد بار دیگر خدا خدای تو را نشنوم تو باز گفتی خدا و من مشتاق تر برای خدایی دیگر من اگر می دانستم تو بعد از علاج درد هم برای خدا گفتن اصرار می کنی همان بار اول شفایت می دادم

گفتم: مهربانترین خدا دوست دارمت!

گفت:عزیزتر از هرچه هست من دوست تر می دارمت!

هرگز باور نمی کنم که سال های سال

همچنان زنده ماندنم به طول انجامد.

یک کاری خواهد شد.زیستن مشکل شده است.

و لحظات چنان به سختی و سنگینی بر من گام می نهند و

                                              دیر می گذرند که احساس خفگی می کنم.

هیچ نمی دانم چرا؟

اما می دانم کس دیگری به درون من پا گذاشته است.

و اوست که مرا چنین بی طاقت کرده است.

احساس می کنم دیگر نمی توانم در خودم بگنجم.در خودم بیارامم

از "بودن" خویش بزرگتر شده ام و این جامه بر من تنگی می کند.

این کفش تنگ و بی تابی فرار!

عشق آن سفر بزرگ!...

آه!چه می کشم!

چه خیال انگیز و جان بخش است "این جا نبودن"...  

گاهی عاشق می شویم و طوری عشق می ورزیم که گویا معشوق پاره ای از تنمان شده و هر لحظه او را به خود نزدیکتر می بینیم

به طوری که همه ی آینده ی خود را در وجود او خلاصه کرده...

و گاهی اوقات زندگی بدون او را بدتر از جهنم می بینیم...

و گاهی اوقات دلمان آنقدر برایش تنگ می شود که می خواهیم او را از رویاهایمان بیرون کشده و در دنیای واقعی در آغوش گرفته و

                                            به اندازه تمام عمر گریه کنیم...

-r

یک احتیاج داشتن مفرط

و گاهی هم دوست داشتن راهی است برای فراموش کردن...

چند ماهی است غریبه ای در زندگیم پیدا شده

حس میکنم دوستش دا رم

خودش هم باورش شده دوستش دارم

نمیدانم شاید برای به خاک سپاری خاطرات گذشته...

یکبار نیمه شب از او پرسیدم         چرا منو دوست داری؟!

و حس کردم بعد از این سوال روی گونه ی سمت چپ او و روی احساسات من چال کوچکی افتاد

و این شروع تازه ای بود برای یک هم آغوشی...

بوسه های عاشقانه در تاریکی شب

و شنیدن نفس های هوسناک

و لذت بردن از یک گناه...

همیشه معتقدم: گناه باید لذت داشته باشد

گناهی که لذت نداشته باشد حماقت است

آدمها گناه می کنند و گناه می کنند و گناه می کنند و ...

                                                              هیچ لذتی در پس گناهان بی شمارشان نیست

یا آدمها خیلی احمق شده اند و  یا من در تعریف گناه اشتباه می کنم

همه چیز را میدانم و هیچ چیز را نمی فهمم...

 و این عمیقا تاسف بار است.